Silent chair

posted on 24 Mar 2011 09:24 by satikar-bo-poem

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นในมุมห้องอันเงียบงัน

หันมองเห็นเงาที่หันหลังให้ความจริง

กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้............เก้าอี้ที่มี เพียงความเงียบ

ครั้นจะเงยหน้ามองฟ้า....น้ำตามันไม่กล้าไหล

แสงจันทร์ไม่เคยโกหก...มันอาบความอ่อนไหวของฉันตรงมุม นั้น

ที่ซึ่งสะท้อนเงาของคนไม่มีความฝันเอาไว้

อะไรที่ฉุดรั้งเราไว้ตรงเก้าอี้แห่งความเงียบนี้กันแน่..Stay with me.

ความผูกพันหรือความจริงที่ว่าเรามีสิ่งหนึ่งที่ต้อง ห่วงใย

ฉันลุกขึ้นยื่นบ่อยครั้ง..เดินวนไปมาในห้วงความคิดและ ความหวัง

ฉับพลันฉันกลับมานั่งที่เดิม.............Don’t you give up!

อึดอัดกับความใจแคบและเห็นแก่ตัว

พร้อมแต่ไม่กล้าจะเริ่มต้นใหม่

ในน้ำเสียงปลายสายมันมีอะไรแฝงอยู่กันแน่

ความรักและความเชื่อมั่นอย่างนั้นหรือ

สำหรับตัวฉันอยู่ด้วยความศรัทธาต่อตัวเองเท่านั้น

น้ำตาหยดหนึ่งที่จะหยดลง....มันมาจากความเสียใจมาก จริงๆ

อยากร้องไห้เพื่อใครได้อีกครั้ง....ไม่อยากจะต้องบอกลา อีกแล้ว

เย็นชากับความรักมากเกินไปก็ไม่ดี

วันนี้ฉันจะบอกตัวเองอีกครั้ง....ว่าฉันอยากกอดเธอให้ แน่นๆ

พร้อมรึยังกับฉันคนเดิมที่เคยหายไป

คนที่สมองไม่สั่งอะไรแล้ว

มีเพียงความรู้สึก..ไม่อยากเข้าใจความรักอีกแล้ว

อยากอยู่กับมันและเดินตามมันอย่างช้าๆ

และรอเพียงแค่เธอเปิดประตูเข้ามา

จูงมือฉันจากเก้าอี้แห่งความเงียบนี้....Say you love me.

Comment

Comment:

Tweet